Laatste loodjes

Het einde van het project is in zicht en dat merken we. De taken verschuiven langzaam van ontwerpen naar rapporteren. De uitnodigingen voor de eindpresentatie zijn verzonden, volgende week maandag is het zo ver. Op de genodigden lijst staan onder andere de mensen die ons de afgelopen tijd hebben geholpen, maar ook stakeholders waaronder de iSimangaliso Wetlands Authorithy en KZN Wildlife.

Afgelopen week verliep vrij hectisch. We liggen nog steeds op planning, maar recente ontwikkelingen in St Lucia vergen de nodige tijd. De waterstand in het estuarium van de Mfolozi is dermate hoog opgelopen (en daarmee de gemoederen) dat men de berm door wil breken. Niet iedereen is het daar mee eens omdat doorbreken gelijk staat aan het buiten werking stellen van het Back Channel. Geen Back Channel is geen toevoer van water naar St Lucia. Het noodkanaal dat deze toevoer nu moet bewerkstelligen brengt de waterstand niet snel genoeg naar beneden, en dus is onze hulp ingeroepen om met het door ons gemaakte SOBEK model een aantal mogelijke ingrepen te modeleren.

Ondertussen zijn we ook druk bezig met het organiseren van onze korte rondreis door Zuid-Afrika. Na bijna negen weken hard werken gaan we ter afsluiting het land zelf verkennen. De vlucht naar Kaapstad (Capetown) is al geboekt en via de alom bekende bloemenroute rijden we terug naar Durban. Maar uiteraard eerst het project afronden.

Krokodillen bijten niet, veldonderzoek geslaagd.

Afgelopen twee dagen zijn we wederom afgereisd richting St Lucia. Gewapend met een Doppler stromingsmeter (stroomsnelheid, diepte), een differentieel GPS station (hoogten) en een turbidity meter (sediment) zijn we onder begeleiding van onze prof en parkranger S’bu naar het nieuwe Back Channel gereden. Daar aangekomen bleek dat ons bezoek niet onopgemerkt was gebleven aangezien het publiek al ter plaatse was. Het doel van deze veldtocht was simpel: de ondergrond in kaart brengen en data verzamelen om het SOBEK model te calibreren. In Nederland is dat geen probleem, maar tussen de crocs en hippo’s is dat een stuk uitdagender. Vooral als je enkel bij het tweede kanaal kunt komen door blootvoets 30 meter door een mangrovebos te lopen. Met de wijze woorden “als je oogjes ziet moet je rennen” in ons achterhoofd hebben we de overkant bereikt. Data verzameld, missie geslaagd!

Komende week verwerken we de data en stellen we een goed ontwerp op voor de overlaat. Dit kan best lastig worden omdat we bouwen in dikke yoghurt. Zolang de grond droog is, kun je er namelijk prima op staan. Zodra het nat wordt kan je het vergelijken met drek uit de Friese meren. Probeer daar maar op te bouwen. Kortom, we hebben nog een grote uitdaging voor de boeg!

Foto’s van ons spannende avontuur zijn hier te vinden.

Weekend!

Op een regenachtige zondagochtend een update vanuit Durban. Terwijl in Nederland iedereen op het strand ligt gaan wij vandaag maar eens op zoek naar binnenactiviteiten. Het WK stadion van Durban hebben we nog steeds niet van binnen gezien, dus daar maar eens even gaan kijken. Daarnaast kunnen we ook nog naar het grootste aquarium van Afrika, of naar de Natal Sharks Board waar ze live haaien fileren (educatief fileren).

Overigens kwamen we van de week tot de conclusie dat we al halverwege onze tijd in Durban zijn. Niet dat we al aan het afronden zijn: in tegendeel. Er is nog een hoop te doen. Volgende week nog een hele week op de UKZN, de week daarop terug naar St Lucia! Er moeten nog wat veldmetingen gedaan worden om het onderzoek af te kunnen ronden. De prof gaat mee deze keer, de GPS stations zijn geregeld en aan de grondproef opstelling wordt nog gewerkt. Daarnaast missen we nog steeds een van de leden van de Big5 dus dit lijkt ons een mooie kans om ook die compleet te maken.

Definitieve opdracht

Afgelopen woensdag hebben we te horen gekregen wat onze definitieve onderzoeksopdracht gaat worden. Uit overleg tussen Ir. Verhagen, de Zuid-Afrikaanse betrokkenen en de Universiteit van KwaZulu-Natal is gebleken dat wij ons gaan focussen op het kanaal (backchannel). Dit kanaal moet de monding van de rivier de iMfolozi en de St Lucia meren met elkaar gaan verbinden.

Door dit kanaal moet in de toekomst 30 a 60 miljoen kuub water per jaar vanuit de iMfolozi naar de St. Lucia meren stromen. Het toegevoerde water dient nagenoeg vrij van sediment (zand, klei) te zijn. Als er teveel sediment naar het merenstelsel geleid wordt slibben de Wetlands dicht.

De monding van de iMfolozi wordt geregeld afgesloten door een duin. Bij neerslag wordt het water opgestuwd achter deze duin. Indien er veel neerslag valt breekt deze duin door en kan het water vrij de oceaan in stromen. Op het moment wordt deze doorgang kunstmatig open gehouden om te voorkomen dat achterliggende suikerriet plantages overstromen. De vraag is echter of dat in de toekomst noodzakelijk is.

In het kanaal tussen de iMfolozi en de meren van St. Lucia moet een stuw/overlaat gerealiseerd worden welke niet teveel en niet te weinig water het park in laat stromen. Deze stuw dient tevens het sediment af te vangen. De constructie moet gerealiseerd worden met ‘natuurlijke’ materialen om zo het landschap zo min mogelijk te verstoren.

De eerste rapporten van onderzoeken van diverse PhD’s zijn binnen. Tevens is er een 1D model beschikbaar van de iMfolozi welke zeker van pas gaat komen.

Nu de opdracht vast staat is het tijd om de tickets te boeken en om ons verder in te lezen!